Nie tylko borelioza

Wiosna jest porą roku, na którą wszyscy czekamy. Do życia budzi się przyroda a słońce świeci coraz mocniej. Niestety, wraz z nadejściem ciepłych dni do życia budzą się również kleszcze. Przenoszą one wiele chorób, a ponieważ zimy są łagodne, jest ich coraz więcej. Choroby odkleszczowe zwykle kojarzą nam się z boreliozą i kleszczowym zapaleniem mózgu, jednak schorzeń tych jest dużo więcej.

Borelioza w Polsce jest dużym problemem. Według Stowarzyszenia Chorych na Boreliozę zachorowań na tę chorobę jest wielokrotnie więcej niż w oficjalnych statystykach, gdyż lekarze mają często problemy z jej wykrywaniem. Borelioza to niebezpieczna choroba bakteryjna, którą można się zarazić przez ukąszenie kleszcza (ok. 20-30 proc. kleszczy jest jej nosicielami). Problem w tym, że chory po zakażeniu, może nie zauważyć żadnych objawów – najczęstszy – jasno-czerwony rumień w miejscu ugryzienia – pojawia się zaledwie w przypadku połowy zachorowań. Borelioza nie leczona może skutkować bardzo ciężkimi powikłaniami, m.in. chorobami stawów, serca i układu nerwowego. Lekarze najczęściej zalecają 3 tygodniową kurację antybiotykową. Niestety nie zawsze jest ona skuteczna, a dodatkowo jest szkodliwa dla wątroby. W przypadku wykrycia boreliozy, ale nie tylko, można sięgnąć po zioła, które już od średniowiecza są znane za sprawą XII-wiecznej mistyczki i uzdrowicielki św. Hildegardy z Bingen. Poświęciła ona znaczną część życia badaniom nad wpływem przyrody na człowieka. Efektem tych prac były traktaty promujące zdrowy styl życia. Św. Hildegarda zachęcała w nich m.in. do korzystania z dobroczynnych właściwości ziół. Szczególnie dużo miejsca poświęciła czystkowi, dostrzegając w tej roślinie niezwykły potencjał.

Czystek jest niewielkim krzewem porastającym wybrzeża Morza Śródziemnego. W porze kwitnienia pokrywa się on małymi różowymi kwiatami o przyjemnym zapachu. Walory lecznicze tej rośliny znali już starożytni Grecy, którzy stosowali ją w leczeniu nieżytów przewodu pokarmowego, schorzeń wątroby, zakażeń i stanów zapalnych układu moczowego, skóry oraz układu oddechowego. Była ona również polecana w leczeniu stanów zapalnych stawów. Do popularyzacji czystka w innych częściach Europy przyczyniła się jednak przede wszystkim św. Hildegarda. Jej spostrzeżenia potwierdzają współczesne badania, dzięki którym możemy poznać kolejne zalety tej rośliny.

Istnieje wiele gatunków czystka, jednak Cistus Incanus jest najbardziej znany ze swojej skuteczności i pozytywnego wpływu na jakość życia. Roślina ta jest jednym z największych naturalnych źródeł cennych związków zwanych polifenolami, usuwających z organizmu wolne rodniki, które mogą uszkadzać tkanki i przyspieszać proces starzenia się organizmu. Polifenole zmniejszają także agregację płytek krwi, zapobiegając zawałom i udarom mózgu oraz miażdżycy. Naukowcy odkryli, że minimalizują ryzyko chorób serca u mężczyzn z tzw. syndromem metabolicznym objawiającym się podwyższonym ciśnieniem, wysokim poziomem cukru we krwi i niskim stężeniem „dobrego” cholesterolu HDL oraz nadmiarem tkanki tłuszczowej.

Czystek ma jednak znacznie więcej zalet. Na pewno docenią go mężczyźni, gdyż dzięki jego właściwościom można złagodzić dolegliwości wywołane przez schorzenia prostaty. Śródziemnomorskim krzewem powinni się także zainteresować palacze, ponieważ czystek pomaga usuwać z organizmu niebezpieczne metale ciężkie, gromadzące się w nerkach, wątrobie czy trzustce, a mogące być przyczyną rozwoju wielu poważnych chorób.

Niemieckie badania wykazały, że ta niezwykła roślina pomaga w profilaktyce i wspomaga leczenie boreliozy. Dzieje się tak, gdyż składniki czystka potrafią „okleić” szkodliwe bakterie i doprowadzić do ich neutralizacji, a przy tym działanie czystka jest łagodne dla wątroby. Podobnie czystek działa na grzyby, np. candida albicans, które w nadmiarze mogą wywoływać jedną z najpowszechniejszych chorób cywilizacyjnych, czyli kandydozę, zwaną inaczej drożdżycą.

Cenne związki zawarte w czystku wspomagają naturalne mechanizmy obronne organizmu, dzięki czemu możemy bardziej skutecznie walczyć z przeziębieniem. Hamują rozwój wirusa grypy i utrudniają mu atak na komórki naszego organizmu.

Drugą rośliną, która zyskała popularność dzięki św. Hildegardzie jest szczeć pospolita. Stosowano ją przede wszystkim w leczeniu dny moczanowej, artretyzmu i reumatyzmu. Obecnie jednak roślina ta jest szczególnie popularna w leczeniu boreliozy.

Szczeć pospolita (Dipsacus fullonum L.) to gatunek rośliny z rodziny szczeciowatych występujący w Europie, Azji Zachodniej i Afryce Północnej. W Polsce szczeć pospolita występuje na południu, a rośnie w rowach, w zaroślach, na przydrożach, pastwiskach, na skrajach lasów i brzegach rzek.

Surowcem zielarskim jest korzeń, jak i liście szczeci. Ekstrakt z tej rośliny działa bakteriobójczo, przeciwzapalnie i, co bardzo istotne, ochronnie na wątrobę - to zasługa kwasów fenolowych i kwasu ursolowego. Zawartość irydoidów z kolei niweluje ból i działa jako naturalny antybiotyk. Szczeć wykazuje również działanie przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Ekstrakt z tej rośliny wzmacnia układ odpornościowy, pomagając w ten sposób organizmowi w walce z boreliozą. Ma działanie przeciwpasożytnicze, poza tym pomaga niwelować stany zapalne skóry oraz wypryski i zmiany skórne.

W 2003 roku odnotowano w Polsce 3 575 przypadków boreliozy, w ubiegłym roku było ich już prawie 10 000. Należy jednak przypuszczać, że chorych na boreliozę jest znacznie więcej, biorąc pod uwagę liczbę zarejestrowanych zachorowań w Europie.

Do nabycia: TUTAJ